Ang 851
ਮਨਮੁਖ ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧੁਲੇ ਜਨਮਿ ਮਰਹਿ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਏ ॥
manamukh agiaanee a(n)dhule janam marahi phir aavai jaae ||
The ignorant self-willed manmukhs are blind. They are born, only to die again, and continue coming and going.
ਕਾਰਜ ਸਿਧਿ ਨ ਹੋਵਨੀ ਅੰਤਿ ਗਇਆ ਪਛੁਤਾਏ ॥
kaaraj sidh na hovanee a(n)t gaiaa pachhutaae ||
Their affairs are not resolved, and in the end, they depart, regretting and repenting.
ਜਿਸੁ ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਤਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਸੋ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਏ ॥
jis karam hovai tis satigur milai so har har naam dhiaae ||
One who is blessed with the Lord's Grace, meets the True Guru; he alone meditates on the Name of the Lord, Har, Har.
ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਜਨ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਇਨੑਿ ਜਨ ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਬਲਿ ਜਾਏ ॥੧॥
naam rate jan sadaa sukh paainhi jan naanak tin bal jaae ||1||
Imbued with the Naam, the humble servants of the Lord find a lasting peace; servant Nanak is a sacrifice to them. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mah 3 ||
Third Mehl:
ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਜਗਿ ਮੋਹਣੀ ਜਿਨਿ ਮੋਹਿਆ ਸੰਸਾਰੁ ॥
aasaa manasaa jag mohanee jin mohiaa sa(n)saar ||
Hope and desire entice the world; they entice the whole universe.
ਸਭੁ ਕੋ ਜਮ ਕੇ ਚੀਰੇ ਵਿਚਿ ਹੈ ਜੇਤਾ ਸਭੁ ਆਕਾਰੁ ॥
sabh ko jam ke cheere vich hai jetaa sabh aakaar ||
Everyone, and all that has been created, is under the domination of Death.
ਹੁਕਮੀ ਹੀ ਜਮੁ ਲਗਦਾ ਸੋ ਉਬਰੈ ਜਿਸੁ ਬਖਸੈ ਕਰਤਾਰੁ ॥
hukamee hee jam lagadaa so ubarai jis bakhasai karataar ||
By the Hukam of the Lord's Command, Death seizes the mortal; he alone is saved, whom the Creator Lord forgives.
ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਏਹੁ ਮਨੁ ਤਾਂ ਤਰੈ ਜਾ ਛੋਡੈ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥
naanak gur parasaadee ehu man taa(n) tarai jaa chhodai aha(n)kaar ||
O Nanak, by Guru's Grace, this mortal swims across, if he abandons his ego.
ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਮਾਰੇ ਨਿਰਾਸੁ ਹੋਇ ਗੁਰਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰੁ ॥੨॥
aasaa manasaa maare niraas hoi gurasabadee veechaar ||2||
Conquer hope and desire, and remain unattached; contemplate the Word of the Guru's Shabad. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਜਿਥੈ ਜਾਈਐ ਜਗਤ ਮਹਿ ਤਿਥੈ ਹਰਿ ਸਾਈ ॥
jithai jaaeeai jagat mahi tithai har saaee ||
Wherever I go in this world, I see the Lord there.
ਅਗੈ ਸਭੁ ਆਪੇ ਵਰਤਦਾ ਹਰਿ ਸਚਾ ਨਿਆਈ ॥
agai sabh aape varatadaa har sachaa niaaee ||
In the world hereafter as well, the Lord, the True Judge Himself, is pervading and permeating everywhere.
ਕੂੜਿਆਰਾ ਕੇ ਮੁਹ ਫਿਟਕੀਅਹਿ ਸਚੁ ਭਗਤਿ ਵਡਿਆਈ ॥
kooRiaaraa ke muh phitakeeahi sach bhagat vadiaaee ||
The faces of the false are cursed, while the true devotees are blessed with glorious greatness.
ਸਚੁ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚਾ ਨਿਆਉ ਹੈ ਸਿਰਿ ਨਿੰਦਕ ਛਾਈ ॥
sach saahib sachaa niaau hai sir ni(n)dak chhaaee ||
True is the Lord and Master, and true is His justice. The heads of the slanderers are covered with ashes.
ਜਨ ਨਾਨਕ ਸਚੁ ਅਰਾਧਿਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖੁ ਪਾਈ ॥੫॥
jan naanak sach araadhiaa guramukh sukh paaee ||5||
Servant Nanak worships the True Lord in adoration; as Gurmukh, he finds peace. ||5||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mah 3 ||
Salok, Third Mehl:
ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਾਈਐ ਜੇ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਬਖਸ ਕਰੇਇ ॥
poorai bhaag satigur paaeeai je har prabh bakhas karei ||
By perfect destiny, one finds the True Guru, if the Lord God grants forgiveness.
ਓਪਾਵਾ ਸਿਰਿ ਓਪਾਉ ਹੈ ਨਾਉ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥
opaavaa sir opaau hai naau paraapat hoi ||
Of all efforts, the best effort is to attain the Lord's Name.
ਅੰਦਰੁ ਸੀਤਲੁ ਸਾਂਤਿ ਹੈ ਹਿਰਦੈ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥
a(n)dar seetal saa(n)t hai hiradai sadaa sukh hoi ||
It brings a cooling, soothing tranquility deep within the heart, and eternal peace.
ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਖਾਣਾ ਪੈਨੑਣਾ ਨਾਨਕ ਨਾਇ ਵਡਿਆਈ ਹੋਇ ॥੧॥
a(n)mrit khaanaa painhnaa naanak naai vadiaaee hoi ||1||
Then, one eats and wears the Ambrosial Nectar; O Nanak, through the Name, comes glorious greatness. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mah 3 ||
Third Mehl:
ਏ ਮਨ ਗੁਰ ਕੀ ਸਿਖ ਸੁਣਿ ਪਾਇਹਿ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨੁ ॥
e man gur kee sikh sun paaihi gunee nidhaan ||
O mind, listening to the Guru's Teachings, you shall obtain the treasure of virtue.
ਸੁਖਦਾਤਾ ਤੇਰੈ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉਮੈ ਜਾਇ ਅਭਿਮਾਨੁ ॥
sukhadaataa terai man vasai haumai jaai abhimaan ||
The Giver of peace shall dwell in your mind; you shall be rid of egotism and pride.
ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਪਾਈਐ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨੁ ॥੨॥
naanak nadaree paaeeai a(n)mrit gunee nidhaan ||2||
O Nanak, by His Grace, one is blessed with the Ambrosial Nectar of the treasure of virtue. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਜਿਤਨੇ ਪਾਤਿਸਾਹ ਸਾਹ ਰਾਜੇ ਖਾਨ ਉਮਰਾਵ ਸਿਕਦਾਰ ਹਹਿ ਤਿਤਨੇ ਸਭਿ ਹਰਿ ਕੇ ਕੀਏ ॥
jitane paatisaah saah raaje khaan umaraav sikadaar hahi titane sabh har ke keee ||
The kings, emperors, rulers, lords, nobles and chiefs, are all created by the Lord.
ਜੋ ਕਿਛੁ ਹਰਿ ਕਰਾਵੈ ਸੁ ਓਇ ਕਰਹਿ ਸਭਿ ਹਰਿ ਕੇ ਅਰਥੀਏ ॥
jo kichh har karaavai s oi karahi sabh har ke aratheee ||
Whatever the Lord causes them to do, they do; they are all beggars, dependent on the Lord.
ਸੋ ਐਸਾ ਹਰਿ ਸਭਨਾ ਕਾ ਪ੍ਰਭੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਵਲਿ ਹੈ ਤਿਨਿ ਸਭਿ ਵਰਨ ਚਾਰੇ ਖਾਣੀ ਸਭ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਗੋਲੇ ਕਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਅਗੈ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣ ਕਉ ਦੀਏ ॥
so aisaa har sabhanaa kaa prabh satigur kai val hai tin sabh varan chaare khaanee sabh srisat gole kar satigur agai kaar kamaavan kau deee ||
Such is God, the Lord of all; He is on the True Guru's side. All castes and social classes, the four sources of creation, and the whole universe are slaves of the True Guru; God makes them work for Him.
ਹਰਿ ਸੇਵੇ ਕੀ ਐਸੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਖਹੁ ਹਰਿ ਸੰਤਹੁ ਜਿਨਿ ਵਿਚਹੁ ਕਾਇਆ ਨਗਰੀ ਦੁਸਮਨ ਦੂਤ ਸਭਿ ਮਾਰਿ ਕਢੀਏ ॥
har seve kee aisee vadiaaee dekhahu har sa(n)tahu jin vichahu kaaiaa nagaree dusaman doot sabh maar kadheee ||
See the glorious greatness of serving the Lord, O Saints of the Lord; He has conquered and driven all the enemies and evil-doers out of the body-village.
ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਿਰਪਾਲੁ ਹੋਆ ਭਗਤ ਜਨਾ ਉਪਰਿ ਹਰਿ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਿ ਹਰਿ ਆਪਿ ਰਖਿ ਲੀਏ ॥੬॥
har har kirapaal hoaa bhagat janaa upar har aapanee kirapaa kar har aap rakh leee ||6||
The Lord, Har, Har, is Merciful to His humble devotees; granting His Grace, the Lord Himself protects and preserves them. ||6||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mah 3 ||
Salok, Third Mehl:
ਅੰਦਰਿ ਕਪਟੁ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਹੈ ਮਨਮੁਖ ਧਿਆਨੁ ਨ ਲਾਗੈ ॥
a(n)dar kapat sadaa dukh hai manamukh dhiaan na laagai ||
Fraud and hypocrisy within bring constant pain; the self-willed manmukh does not practice meditation.
ਦੁਖ ਵਿਚਿ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਦੁਖੁ ਵਰਤੈ ਦੁਖੁ ਆਗੈ ॥
dukh vich kaar kamaavanee dukh varatai dukh aagai ||
Suffering in pain, he does his deeds; he is immersed in pain, and he shall suffer in pain hereafter.
ਕਰਮੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੀਐ ਤਾ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਲਿਵ ਲਾਗੈ ॥
karamee satigur bheteeai taa sach naam liv laagai ||
By his karma, he meets the True Guru, and then, he is lovingly attuned to the True Name.
ਨਾਨਕ ਸਹਜੇ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ਅੰਦਰਹੁ ਭ੍ਰਮੁ ਭਉ ਭਾਗੈ ॥੧॥
naanak sahaje sukh hoi a(n)darahu bhram bhau bhaagai ||1||
O Nanak, he is naturally at peace; doubt and fear run away and leave him. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mah 3 ||
Third Mehl:
ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਹੈ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਉ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥
guramukh sadaa har ra(n)g hai har kaa naau man bhaaiaa ||
The Gurmukh is in love with the Lord forever. The Name of the Lord is pleasing to his mind.