Ang 587
ਦੁਖਿ ਲਗੈ ਘਰਿ ਘਰਿ ਫਿਰੈ ਅਗੈ ਦੂਣੀ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥
dukh lagai ghar ghar phirai agai doonee milai sajaai ||
Afflicted with pain, he wanders from house to house, and in the world hereafter, he receives double punishment.
ਅੰਦਰਿ ਸਹਜੁ ਨ ਆਇਓ ਸਹਜੇ ਹੀ ਲੈ ਖਾਇ ॥
a(n)dar sahaj na aaio sahaje hee lai khaai ||
Peace does not come to his heart - he is not content to eat what comes his way.
ਮਨਹਠਿ ਜਿਸ ਤੇ ਮੰਗਣਾ ਲੈਣਾ ਦੁਖੁ ਮਨਾਇ ॥
manahath jis te ma(n)ganaa lainaa dukh manaai ||
With his stubborn mind, he begs, and grabs, and annoys those who give.
ਇਸੁ ਭੇਖੈ ਥਾਵਹੁ ਗਿਰਹੋ ਭਲਾ ਜਿਥਹੁ ਕੋ ਵਰਸਾਇ ॥
is bhekhai thaavahu giraho bhalaa jithahu ko varasaai ||
Instead of wearing these beggar's robes, it is better to be a householder, and give to others.
ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਤਿਨਾ ਸੋਝੀ ਪਈ ਦੂਜੈ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇ ॥
sabad rate tinaa sojhee paee doojai bharam bhulaai ||
Those who are attuned to the Word of the Shabad, acquire understanding; the others wander, deluded by doubt.
ਪਇਐ ਕਿਰਤਿ ਕਮਾਵਣਾ ਕਹਣਾ ਕਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥
paiai kirat kamaavanaa kahanaa kachhoo na jaai ||
They act according to their past actions; it is useless to talk to them.
ਨਾਨਕ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵਹਿ ਸੇ ਭਲੇ ਜਿਨ ਕੀ ਪਤਿ ਪਾਵਹਿ ਥਾਇ ॥੧॥
naanak jo tis bhaavahi se bhale jin kee pat paavahi thaai ||1||
O Nanak, those who are pleasing unto the Lord are good; He upholds their honor. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mah 3 ||
Third Mehl:
ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੇਵਿਐ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਜਨਮ ਮਰਣ ਦੁਖੁ ਜਾਇ ॥
satigur seviai sadaa sukh janam maran dukh jaai ||
Serving the True Guru, one finds a lasting peace; the pains of birth and death are removed.
ਚਿੰਤਾ ਮੂਲਿ ਨ ਹੋਵਈ ਅਚਿੰਤੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥
chi(n)taa mool na hovaee achi(n)t vasai man aai ||
He is not troubled by anxiety, and the carefree Lord comes to dwell in the mind.
ਅੰਤਰਿ ਤੀਰਥੁ ਗਿਆਨੁ ਹੈ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਆ ਬੁਝਾਇ ॥
a(n)tar teerath giaan hai satigur deeaa bujhaai ||
Deep within himself, is the sacred shrine of spiritual wisdom, revealed by the True Guru.
ਮੈਲੁ ਗਈ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰਿ ਤੀਰਥਿ ਨਾਇ ॥
mail gaee man niramal hoaa a(n)mrit sar teerath naai ||
His filth is removed, and his soul becomes immaculately pure, bathing in the sacred shrine, the pool of Ambrosial Nectar.
ਸਜਣ ਮਿਲੇ ਸਜਣਾ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਭਾਇ ॥
sajan mile sajanaa sachai sabad subhaai ||
The friend meets with the True Friend, the Lord, through the love of the Shabad.
ਘਰ ਹੀ ਪਰਚਾ ਪਾਇਆ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇ ॥
ghar hee parachaa paaiaa jotee jot milaai ||
Within the home of his own being, he finds the Divine Self, and his light blends with the Light.
ਪਾਖੰਡਿ ਜਮਕਾਲੁ ਨ ਛੋਡਈ ਲੈ ਜਾਸੀ ਪਤਿ ਗਵਾਇ ॥
paakha(n)d jamakaal na chhodaee lai jaasee pat gavaai ||
The Messenger of Death does not leave the hypocrite; he is led away in dishonor.
ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇ ਉਬਰੇ ਸਚੇ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੨॥
naanak naam rate se ubare sache siu liv laai ||2||
O Nanak, those who are imbued with the Naam are saved; they are in love with the True Lord. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਤਿਤੁ ਜਾਇ ਬਹਹੁ ਸਤਸੰਗਤੀ ਜਿਥੈ ਹਰਿ ਕਾ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਬਿਲੋਈਐ ॥
tit jaai bahahu satasa(n)gatee jithai har kaa har naam biloeeai ||
Go, and sit in the Sat Sangat, the True Congregation, where the Name of the Lord is churned.
ਸਹਜੇ ਹੀ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਲੇਹੁ ਹਰਿ ਤਤੁ ਨ ਖੋਈਐ ॥
sahaje hee har naam lehu har tat na khoeeai ||
In peace and poise, contemplate the Lord's Name - don't lose the essence of the Lord.
ਨਿਤ ਜਪਿਅਹੁ ਹਰਿ ਹਰਿ ਦਿਨਸੁ ਰਾਤਿ ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਢੋਈਐ ॥
nit japiahu har har dinas raat har daragah dhoeeai ||
Chant the Name of the Lord, Har, Har, constantly, day and night, and you shall be accepted in the Court of the Lord.
ਸੋ ਪਾਏ ਪੂਰਾ ਸਤਗੁਰੂ ਜਿਸੁ ਧੁਰਿ ਮਸਤਕਿ ਲਿਲਾਟਿ ਲਿਖੋਈਐ ॥
so paae pooraa sataguroo jis dhur masatak lilaat likhoeeai ||
He alone finds the Perfect True Guru, on whose forehead such a pre-ordained destiny is written.
ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕੰਉ ਸਭਿ ਨਮਸਕਾਰੁ ਕਰਹੁ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕੀ ਹਰਿ ਗਾਲ ਗਲੋਈਐ ॥੪॥
tis gur ka(n)u sabh namasakaar karahu jin har kee har gaal galoeeai ||4||
Let everyone bow in worship to the Guru, who utters the sermon of the Lord. ||4||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mah 3 ||
Salok, Third Mehl:
ਸਜਣ ਮਿਲੇ ਸਜਣਾ ਜਿਨ ਸਤਗੁਰ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥
sajan mile sajanaa jin satagur naal piaar ||
The friends who love the True Guru, meet with the Lord, the True Friend.
ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤਿਨੀ ਧਿਆਇਆ ਸਚੈ ਪ੍ਰੇਮਿ ਪਿਆਰੁ ॥
mil preetam tinee dhiaaiaa sachai prem piaar ||
Meeting their Beloved, they meditate on the True Lord with love and affection.
ਮਨ ਹੀ ਤੇ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਅਪਾਰਿ ॥
man hee te man maaniaa gur kai sabad apaar ||
Their minds are appeased by their own minds, through the incomparable Word of the Guru's Shabad.
ਏਹਿ ਸਜਣ ਮਿਲੇ ਨ ਵਿਛੁੜਹਿ ਜਿ ਆਪਿ ਮੇਲੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥
ehi sajan mile na vichhuRahi j aap mele karataar ||
These friends are united, and will not be separated again; they have been united by the Creator Lord Himself.
ਇਕਨਾ ਦਰਸਨ ਕੀ ਪਰਤੀਤਿ ਨ ਆਈਆ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰਹਿ ਵੀਚਾਰੁ ॥
ikanaa darasan kee parateet na aaeeaa sabad na karahi veechaar ||
Some do not believe in the Blessed Vision of the Guru's Darshan; they do not contemplate the Shabad.
ਵਿਛੁੜਿਆ ਕਾ ਕਿਆ ਵਿਛੁੜੈ ਜਿਨਾ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥
vichhuRiaa kaa kiaa vichhuRai jinaa doojai bhaai piaar ||
The separated ones are in love with duality - what more separation can they suffer?
ਮਨਮੁਖ ਸੇਤੀ ਦੋਸਤੀ ਥੋੜੜਿਆ ਦਿਨ ਚਾਰਿ ॥
manamukh setee dosatee thoRaRiaa din chaar ||
Friendship with the self-willed manmukhs lasts for only a few short days.
ਇਸੁ ਪਰੀਤੀ ਤੁਟਦੀ ਵਿਲਮੁ ਨ ਹੋਵਈ ਇਤੁ ਦੋਸਤੀ ਚਲਨਿ ਵਿਕਾਰ ॥
is pareetee tutadee vilam na hovaee it dosatee chalan vikaar ||
This friendship is broken in an instant; this friendship leads to corruption.
ਜਿਨਾ ਅੰਦਰਿ ਸਚੇ ਕਾ ਭਉ ਨਾਹੀ ਨਾਮਿ ਨ ਕਰਹਿ ਪਿਆਰੁ ॥
jinaa a(n)dar sache kaa bhau naahee naam na karahi piaar ||
They do not fear the True Lord within their hearts, and they do not love the Naam.
ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਸਿਉ ਕਿਆ ਕੀਚੈ ਦੋਸਤੀ ਜਿ ਆਪਿ ਭੁਲਾਏ ਕਰਤਾਰਿ ॥੧॥
naanak tin siu kiaa keechai dosatee j aap bhulaae karataar ||1||
O Nanak, why become friends with those whom the Creator Lord Himself has misled? ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mah 3 ||
Third Mehl:
ਇਕਿ ਸਦਾ ਇਕਤੈ ਰੰਗਿ ਰਹਹਿ ਤਿਨ ਕੈ ਹਉ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ॥
ik sadaa ikatai ra(n)g rahahi tin kai hau sad balihaarai jaau ||
Some remain constantly imbued with the Lord's Love; I am forever a sacrifice to them.
ਤਨੁ ਮਨੁ ਧਨੁ ਅਰਪੀ ਤਿਨ ਕਉ ਨਿਵਿ ਨਿਵਿ ਲਾਗਉ ਪਾਇ ॥
tan man dhan arapee tin kau niv niv laagau paai ||
I dedicate my mind, soul and wealth to them; bowing low, I fall at their feet.
ਤਿਨ ਮਿਲਿਆ ਮਨੁ ਸੰਤੋਖੀਐ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਸਭ ਜਾਇ ॥
tin miliaa man sa(n)tokheeai trisanaa bhukh sabh jaai ||
Meeting them, the soul is satisfied, and one's hunger and thirst all depart.
ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੁਖੀਏ ਸਦਾ ਸਚੇ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੨॥
naanak naam rate sukheee sadaa sache siu liv laai ||2||
O Nanak, those who are attuned to the Naam are happy forever; they lovingly focus their minds on the True Lord. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕਉ ਹਉ ਵਾਰਿਆ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕੀ ਹਰਿ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ॥
tis gur kau hau vaariaa jin har kee har kathaa sunaaee ||
I am a sacrifice to the Guru, who recites the sermon of the Lord's Teachings.