Ang 309
ਓਇ ਅਗੈ ਕੁਸਟੀ ਗੁਰ ਕੇ ਫਿਟਕੇ ਜਿ ਓਸੁ ਮਿਲੈ ਤਿਸੁ ਕੁਸਟੁ ਉਠਾਹੀ ॥
oi agai kusatee gur ke phitake j os milai tis kusat uthaahee ||
They have already become like lepers; cursed by the Guru, whoever meets them is also afflicted with leprosy.
ਹਰਿ ਤਿਨ ਕਾ ਦਰਸਨੁ ਨਾ ਕਰਹੁ ਜੋ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਚਿਤੁ ਲਾਹੀ ॥
har tin kaa darasan naa karahu jo doojai bhaai chit laahee ||
O Lord, I pray that I may not even catch sight of those, who focus their consciousness on the love of duality.
ਧੁਰਿ ਕਰਤੈ ਆਪਿ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ਤਿਸੁ ਨਾਲਿ ਕਿਹੁ ਚਾਰਾ ਨਾਹੀ ॥
dhur karatai aap likh paaiaa tis naal kihu chaaraa naahee ||
That which the Creator pre-ordained from the very beginning - there can be no escape from that.
ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਅਰਾਧਿ ਤੂ ਤਿਸੁ ਅਪੜਿ ਕੋ ਨ ਸਕਾਹੀ ॥
jan naanak naam araadh too tis apaR ko na sakaahee ||
O servant Nanak, worship and adore the Naam, the Name of the Lord; no one can equal it.
ਨਾਵੈ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਵਡੀ ਹੈ ਨਿਤ ਸਵਾਈ ਚੜੈ ਚੜਾਹੀ ॥੨॥
naavai kee vadiaaee vadee hai nit savaaee chaRai chaRaahee ||2||
Great is the greatness of His Name; it increases, day by day. ||2||
ਮਃ ੪ ॥
mah 4 ||
Fourth Mehl:
ਜਿ ਹੋਂਦੈ ਗੁਰੂ ਬਹਿ ਟਿਕਿਆ ਤਿਸੁ ਜਨ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਵਡੀ ਹੋਈ ॥
j ho(n)dai guroo bahi tikiaa tis jan kee vadiaaee vadee hoee ||
Great is the greatness of that humble being, whom the Guru Himself anointed in His Presence.
ਤਿਸੁ ਕਉ ਜਗਤੁ ਨਿਵਿਆ ਸਭੁ ਪੈਰੀ ਪਇਆ ਜਸੁ ਵਰਤਿਆ ਲੋਈ ॥
tis kau jagat niviaa sabh pairee paiaa jas varatiaa loee ||
All the world comes and bows to him, falling at his feet. His praises spread throughout the world.
ਤਿਸ ਕਉ ਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨਮਸਕਾਰੁ ਕਰਹਿ ਜਿਸ ਕੈ ਮਸਤਕਿ ਹਥੁ ਧਰਿਆ ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਸੋ ਪੂਰਾ ਹੋਈ ॥
tis kau kha(n)d brahama(n)d namasakaar karahi jis kai masatak hath dhariaa gur poorai so pooraa hoee ||
The galaxies and solar systems bow in reverence to him; the Perfect Guru has placed His hand upon his head, and he has become perfect.
ਗੁਰ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਈ ਅਪੜਿ ਕੋ ਨ ਸਕੋਈ ॥
gur kee vadiaaee nit chaRai savaaee apaR ko na sakoee ||
The glorious greatness of the Guru increases day by day; no one can equal it.
ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਹਰਿ ਕਰਤੈ ਆਪਿ ਬਹਿ ਟਿਕਿਆ ਆਪੇ ਪੈਜ ਰਖੈ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਈ ॥੩॥
jan naanak har karatai aap bahi tikiaa aape paij rakhai prabh soee ||3||
O servant Nanak, the Creator Lord Himself established him; God preserves his honor. ||3||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਕਾਇਆ ਕੋਟੁ ਅਪਾਰੁ ਹੈ ਅੰਦਰਿ ਹਟਨਾਲੇ ॥
kaaiaa kot apaar hai a(n)dar hatanaale ||
The human body is a great fortress, with its shops and streets within.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਉਦਾ ਜੋ ਕਰੇ ਹਰਿ ਵਸਤੁ ਸਮਾਲੇ ॥
guramukh saudaa jo kare har vasat samaale ||
The Gurmukh who comes to trade gathers the cargo of the Lord's Name.
ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹਰਿ ਵਣਜੀਐ ਹੀਰੇ ਪਰਵਾਲੇ ॥
naam nidhaan har vanajeeai heere paravaale ||
He deals in the treasure of the Lord's Name, the jewels and the diamonds.
ਵਿਣੁ ਕਾਇਆ ਜਿ ਹੋਰ ਥੈ ਧਨੁ ਖੋਜਦੇ ਸੇ ਮੂੜ ਬੇਤਾਲੇ ॥
vin kaaiaa j hor thai dhan khojade se mooR betaale ||
Those who search for this treasure outside of the body, in other places, are foolish demons.
ਸੇ ਉਝੜਿ ਭਰਮਿ ਭਵਾਈਅਹਿ ਜਿਉ ਝਾੜ ਮਿਰਗੁ ਭਾਲੇ ॥੧੫॥
se ujhaR bharam bhavaaeeahi jiu jhaaR mirag bhaale ||15||
They wander around in the wilderness of doubt, like the deer who searches for the musk in the bushes. ||15||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥
salok mah 4 ||
Salok, Fourth Mehl:
ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਸੁ ਅਉਖਾ ਜਗ ਮਹਿ ਹੋਇਆ ॥
jo ni(n)daa kare satigur poore kee s aukhaa jag mahi hoiaa ||
One who slanders the Perfect True Guru, shall have difficulty in this world.
ਨਰਕ ਘੋਰੁ ਦੁਖ ਖੂਹੁ ਹੈ ਓਥੈ ਪਕੜਿ ਓਹੁ ਢੋਇਆ ॥
narak ghor dukh khoohu hai othai pakaR ohu dhoiaa ||
He is caught and thrown into the most horrible hell, the well of pain and suffering.
ਕੂਕ ਪੁਕਾਰ ਕੋ ਨ ਸੁਣੇ ਓਹੁ ਅਉਖਾ ਹੋਇ ਹੋਇ ਰੋਇਆ ॥
kook pukaar ko na sune ohu aukhaa hoi hoi roiaa ||
No one listens to his shrieks and cries; he cries out in pain and misery.
ਓਨਿ ਹਲਤੁ ਪਲਤੁ ਸਭੁ ਗਵਾਇਆ ਲਾਹਾ ਮੂਲੁ ਸਭੁ ਖੋਇਆ ॥
on halat palat sabh gavaaiaa laahaa mool sabh khoiaa ||
He totally loses this world and the next; he has lost all of his investment and profit.
ਓਹੁ ਤੇਲੀ ਸੰਦਾ ਬਲਦੁ ਕਰਿ ਨਿਤ ਭਲਕੇ ਉਠਿ ਪ੍ਰਭਿ ਜੋਇਆ ॥
ohu telee sa(n)daa balad kar nit bhalake uth prabh joiaa ||
He is like the ox at the oil-press; each morning when he rises, God places the yoke upon him.
ਹਰਿ ਵੇਖੈ ਸੁਣੈ ਨਿਤ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਤਿਦੂ ਕਿਛੁ ਗੁਝਾ ਨ ਹੋਇਆ ॥
har vekhai sunai nit sabh kichh tidoo kichh gujhaa na hoiaa ||
The Lord always sees and hears everything; nothing can be concealed from Him.
ਜੈਸਾ ਬੀਜੇ ਸੋ ਲੁਣੈ ਜੇਹਾ ਪੁਰਬਿ ਕਿਨੈ ਬੋਇਆ ॥
jaisaa beeje so lunai jehaa purab kinai boiaa ||
As you plant, so shall you harvest, according to what you planted in the past.
ਜਿਸੁ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪਣੀ ਤਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕੇ ਚਰਣ ਧੋਇਆ ॥
jis kripaa kare prabh aapanee tis satigur ke charan dhoiaa ||
One who is blessed by God's Grace washes the feet of the True Guru.
ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਪਿਛੈ ਤਰਿ ਗਇਆ ਜਿਉ ਲੋਹਾ ਕਾਠ ਸੰਗੋਇਆ ॥
gur satigur pichhai tar gaiaa jiu lohaa kaath sa(n)goiaa ||
He is carried across by the Guru, the True Guru, like iron which is carried across by wood.
ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਤੂ ਜਪਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਸੁਖੁ ਹੋਇਆ ॥੧॥
jan naanak naam dhiaai too jap har har naam sukh hoiaa ||1||
O servant Nanak, meditate on the Naam, the Name of the Lord; chanting the Name of the Lord, Har, Har, peace is obtained. ||1||
ਮਃ ੪ ॥
mah 4 ||
Fourth Mehl:
ਵਡਭਾਗੀਆ ਸੋਹਾਗਣੀ ਜਿਨਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਿਆ ਹਰਿ ਰਾਇ ॥
vadabhaageeaa sohaaganee jinaa guramukh miliaa har raai ||
Very fortunate is the soul-bride, who, as Gurmukh, meets the Lord, her King.
ਅੰਤਰ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਗਾਸੀਆ ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇ ॥੨॥
a(n)tar jot pragaaseeaa naanak naam samaai ||2||
Her inner being is illiminated with His Divine Light; O Nanak, she is absorbed in His Name. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਇਹੁ ਸਰੀਰੁ ਸਭੁ ਧਰਮੁ ਹੈ ਜਿਸੁ ਅੰਦਰਿ ਸਚੇ ਕੀ ਵਿਚਿ ਜੋਤਿ ॥
ihu sareer sabh dharam hai jis a(n)dar sache kee vich jot ||
This body is the home of Dharma; the Divine Light of the True Lord is within it.
ਗੁਹਜ ਰਤਨ ਵਿਚਿ ਲੁਕਿ ਰਹੇ ਕੋਈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੇਵਕੁ ਕਢੈ ਖੋਤਿ ॥
guhaj ratan vich luk rahe koee guramukh sevak kadhai khot ||
Hidden within it are the jewels of mystery; how rare is that Gurmukh, that selfless servant, who digs them out.
ਸਭੁ ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਪਛਾਣਿਆ ਤਾਂ ਇਕੁ ਰਵਿਆ ਇਕੋ ਓਤਿ ਪੋਤਿ ॥
sabh aatam raam pachhaaniaa taa(n) ik raviaa iko ot pot ||
When someone realizes the All-pervading Soul, then he sees the One and Only Lord permeating, through and through.
ਇਕੁ ਦੇਖਿਆ ਇਕੁ ਮੰਨਿਆ ਇਕੋ ਸੁਣਿਆ ਸ੍ਰਵਣ ਸਰੋਤਿ ॥
ik dekhiaa ik ma(n)niaa iko suniaa sravan sarot ||
He sees the One, he believes in the One, and with his ears, he listens only to the One.