Ang 1379

ਧਿਗੁ ਤਿਨੑਾ ਦਾ ਜੀਵਿਆ ਜਿਨਾ ਵਿਡਾਣੀ ਆਸ ॥੨੧॥

dhig tinhaa daa jeeviaa jinaa vidaanee aas ||21||

Cursed are the lives of those who place their hopes in others. ||21||

ਫਰੀਦਾ ਜੇ ਮੈ ਹੋਦਾ ਵਾਰਿਆ ਮਿਤਾ ਆਇੜਿਆਂ ॥

phareedaa je mai hodaa vaariaa mitaa aaiRiaa(n) ||

Fareed, if I had been there when my friend came, I would have made myself a sacrifice to him.

ਹੇੜਾ ਜਲੈ ਮਜੀਠ ਜਿਉ ਉਪਰਿ ਅੰਗਾਰਾ ॥੨੨॥

heRaa jalai majeeth jiu upar a(n)gaaraa ||22||

Now my flesh is burning red on the hot coals. ||22||

ਫਰੀਦਾ ਲੋੜੈ ਦਾਖ ਬਿਜਉਰੀਆਂ ਕਿਕਰਿ ਬੀਜੈ ਜਟੁ ॥

phareedaa loRai daakh bijaureeaa(n) kikar beejai jat ||

Fareed, the farmer plants acacia trees, and wishes for grapes.

ਹੰਢੈ ਉਂਨ ਕਤਾਇਦਾ ਪੈਧਾ ਲੋੜੈ ਪਟੁ ॥੨੩॥

ha(n)dhai u(n)n kataaidaa paidhaa loRai pat ||23||

He is spinning wool, but he wishes to wear silk. ||23||

ਫਰੀਦਾ ਗਲੀਏ ਚਿਕੜੁ ਦੂਰਿ ਘਰੁ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੇ ਨੇਹੁ ॥

phareedaa galeee chikaR door ghar naal piaare nehu ||

Fareed, the path is muddy, and the house of my Beloved is so far away.

ਚਲਾ ਤ ਭਿਜੈ ਕੰਬਲੀ ਰਹਾਂ ਤ ਤੁਟੈ ਨੇਹੁ ॥੨੪॥

chalaa ta bhijai ka(n)balee rahaa(n) ta tutai nehu ||24||

If I go out, my blanket will get soaked, but if I remain at home, then my heart will be broken. ||24||

ਭਿਜਉ ਸਿਜਉ ਕੰਬਲੀ ਅਲਹ ਵਰਸਉ ਮੇਹੁ ॥

bhijau sijau ka(n)balee alah varasau mehu ||

My blanket is soaked, drenched with the downpour of the Lord's Rain.

ਜਾਇ ਮਿਲਾ ਤਿਨਾ ਸਜਣਾ ਤੁਟਉ ਨਾਹੀ ਨੇਹੁ ॥੨੫॥

jaai milaa tinaa sajanaa tutau naahee nehu ||25||

I am going out to meet my Friend, so that my heart will not be broken. ||25||

ਫਰੀਦਾ ਮੈ ਭੋਲਾਵਾ ਪਗ ਦਾ ਮਤੁ ਮੈਲੀ ਹੋਇ ਜਾਇ ॥

phareedaa mai bholaavaa pag daa mat mailee hoi jaai ||

Fareed, I was worried that my turban might become dirty.

ਗਹਿਲਾ ਰੂਹੁ ਨ ਜਾਣਈ ਸਿਰੁ ਭੀ ਮਿਟੀ ਖਾਇ ॥੨੬॥

gahilaa roohu na jaanaee sir bhee mitee khaai ||26||

My thoughtless self did not realize that one day, dust will consume my head as well. ||26||

ਫਰੀਦਾ ਸਕਰ ਖੰਡੁ ਨਿਵਾਤ ਗੁੜੁ ਮਾਖਿਓੁ ਮਾਂਝਾ ਦੁਧੁ ॥

phareedaa sakar kha(n)d nivaat guR maakhiou maa(n)jhaa dudh ||

Fareed: sugar cane, candy, sugar, molasses, honey and buffalo's milk

ਸਭੇ ਵਸਤੂ ਮਿਠੀਆਂ ਰਬ ਨ ਪੁਜਨਿ ਤੁਧੁ ॥੨੭॥

sabhe vasatoo mitheeaa(n) rab na pujan tudh ||27||

- all these things are sweet, but they are not equal to You. ||27||

ਫਰੀਦਾ ਰੋਟੀ ਮੇਰੀ ਕਾਠ ਕੀ ਲਾਵਣੁ ਮੇਰੀ ਭੁਖ ॥

phareedaa rotee meree kaath kee laavan meree bhukh ||

Fareed, my bread is made of wood, and hunger is my appetizer.

ਜਿਨਾ ਖਾਧੀ ਚੋਪੜੀ ਘਣੇ ਸਹਨਿਗੇ ਦੁਖ ॥੨੮॥

jinaa khaadhee chopaRee ghane sahanige dukh ||28||

Those who eat buttered bread, will suffer in terrible pain. ||28||

ਰੁਖੀ ਸੁਖੀ ਖਾਇ ਕੈ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀਉ ॥

rukhee sukhee khaai kai tha(n)dhaa paanee peeu ||

Eat dry bread, and drink cold water.

ਫਰੀਦਾ ਦੇਖਿ ਪਰਾਈ ਚੋਪੜੀ ਨਾ ਤਰਸਾਏ ਜੀਉ ॥੨੯॥

phareedaa dekh paraaee chopaRee naa tarasaae jeeu ||29||

Fareed, if you see someone else's buttered bread, do not envy him for it. ||29||

ਅਜੁ ਨ ਸੁਤੀ ਕੰਤ ਸਿਉ ਅੰਗੁ ਮੁੜੇ ਮੁੜਿ ਜਾਇ ॥

aj na sutee ka(n)t siu a(n)g muRe muR jaai ||

This night, I did not sleep with my Husband Lord, and now my body is suffering in pain.

ਜਾਇ ਪੁਛਹੁ ਡੋਹਾਗਣੀ ਤੁਮ ਕਿਉ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਇ ॥੩੦॥

jaai puchhahu dohaaganee tum kiu rain vihaai ||30||

Go and ask the deserted bride, how she passes her night. ||30||

ਸਾਹੁਰੈ ਢੋਈ ਨਾ ਲਹੈ ਪੇਈਐ ਨਾਹੀ ਥਾਉ ॥

saahurai dhoee naa lahai peeeai naahee thaau ||

She finds no place of rest in her father-in-law's home, and no place in her parents' home either.

ਪਿਰੁ ਵਾਤੜੀ ਨ ਪੁਛਈ ਧਨ ਸੋਹਾਗਣਿ ਨਾਉ ॥੩੧॥

pir vaataRee na puchhaee dhan sohaagan naau ||31||

Her Husband Lord does not care for her; what sort of a blessed, happy soul-bride is she? ||31||

ਸਾਹੁਰੈ ਪੇਈਐ ਕੰਤ ਕੀ ਕੰਤੁ ਅਗੰਮੁ ਅਥਾਹੁ ॥

saahurai peeeai ka(n)t kee ka(n)t aga(n)m athaahu ||

In her father-in-law's home hereafter, and in her parents' home in this world, she belongs to her Husband Lord. Her Husband is Inaccessible and Unfathomable.

ਨਾਨਕ ਸੋ ਸੋਹਾਗਣੀ ਜੁ ਭਾਵੈ ਬੇਪਰਵਾਹ ॥੩੨॥

naanak so sohaaganee j bhaavai beparavaah ||32||

O Nanak, she is the happy soul-bride, who is pleasing to her Carefree Lord. ||32||

ਨਾਤੀ ਧੋਤੀ ਸੰਬਹੀ ਸੁਤੀ ਆਇ ਨਚਿੰਦੁ ॥

naatee dhotee sa(n)bahee sutee aai nachi(n)d ||

Bathing, washing and decorating herself, she comes and sleeps without anxiety.

ਫਰੀਦਾ ਰਹੀ ਸੁ ਬੇੜੀ ਹਿੰਙੁ ਦੀ ਗਈ ਕਥੂਰੀ ਗੰਧੁ ॥੩੩॥

phareedaa rahee s beRee hi(n)ng dee gaee kathooree ga(n)dh ||33||

Fareed, she still smells like asafoetida; the fragrance of musk is gone. ||33||

ਜੋਬਨ ਜਾਂਦੇ ਨਾ ਡਰਾਂ ਜੇ ਸਹ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਜਾਇ ॥

joban jaa(n)de naa daraa(n) je sah preet na jaai ||

I am not afraid of losing my youth, as long as I do not lose the Love of my Husband Lord.

ਫਰੀਦਾ ਕਿਤਂੀ ਜੋਬਨ ਪ੍ਰੀਤਿ ਬਿਨੁ ਸੁਕਿ ਗਏ ਕੁਮਲਾਇ ॥੩੪॥

phareedaa kita(n)ee joban preet bin suk gae kumalaai ||34||

Fareed, so many youths, without His Love, have dried up and withered away. ||34||

ਫਰੀਦਾ ਚਿੰਤ ਖਟੋਲਾ ਵਾਣੁ ਦੁਖੁ ਬਿਰਹਿ ਵਿਛਾਵਣ ਲੇਫੁ ॥

phareedaa chi(n)t khatolaa vaan dukh birahi vichhaavan leph ||

Fareed, anxiety is my bed, pain is my mattress, and the pain of separation is my blanket and quilt.

ਏਹੁ ਹਮਾਰਾ ਜੀਵਣਾ ਤੂ ਸਾਹਿਬ ਸਚੇ ਵੇਖੁ ॥੩੫॥

ehu hamaaraa jeevanaa too saahib sache vekh ||35||

Behold, this is my life, O my True Lord and Master. ||35||

ਬਿਰਹਾ ਬਿਰਹਾ ਆਖੀਐ ਬਿਰਹਾ ਤੂ ਸੁਲਤਾਨੁ ॥

birahaa birahaa aakheeai birahaa too sulataan ||

Many talk of the pain and suffering of separation; O pain, you are the ruler of all.

ਫਰੀਦਾ ਜਿਤੁ ਤਨਿ ਬਿਰਹੁ ਨ ਊਪਜੈ ਸੋ ਤਨੁ ਜਾਣੁ ਮਸਾਨੁ ॥੩੬॥

phareedaa jit tan birahu na oopajai so tan jaan masaan ||36||

Fareed, that body, within which love of the Lord does not well up - look upon that body as a cremation ground. ||36||

ਫਰੀਦਾ ਏ ਵਿਸੁ ਗੰਦਲਾ ਧਰੀਆਂ ਖੰਡੁ ਲਿਵਾੜਿ ॥

phareedaa e vis ga(n)dalaa dhareeaa(n) kha(n)d livaaR ||

Fareed, these are poisonous sprouts coated with sugar.

ਇਕਿ ਰਾਹੇਦੇ ਰਹਿ ਗਏ ਇਕਿ ਰਾਧੀ ਗਏ ਉਜਾੜਿ ॥੩੭॥

ik raahede rahi gae ik raadhee gae ujaaR ||37||

Some die planting them, and some are ruined, harvesting and enjoying them. ||37||

ਫਰੀਦਾ ਚਾਰਿ ਗਵਾਇਆ ਹੰਢਿ ਕੈ ਚਾਰਿ ਗਵਾਇਆ ਸੰਮਿ ॥

phareedaa chaar gavaaiaa ha(n)dh kai chaar gavaaiaa sa(n)m ||

Fareed, the hours of the day are lost wandering around, and the hours of the night are lost in sleep.

ਲੇਖਾ ਰਬੁ ਮੰਗੇਸੀਆ ਤੂ ਆਂਹੋ ਕੇਰ੍ਹੇ ਕੰਮਿ ॥੩੮॥

lekhaa rab ma(n)geseeaa too aa(n)ho kerhe ka(n)m ||38||

God will call for your account, and ask you why you came into this world. ||38||

ਫਰੀਦਾ ਦਰਿ ਦਰਵਾਜੈ ਜਾਇ ਕੈ ਕਿਉ ਡਿਠੋ ਘੜੀਆਲੁ ॥

phareedaa dar daravaajai jaai kai kiu ditho ghaReeaal ||

Fareed, you have gone to the Lord's Door. Have you seen the gong there?

ਏਹੁ ਨਿਦੋਸਾਂ ਮਾਰੀਐ ਹਮ ਦੋਸਾਂ ਦਾ ਕਿਆ ਹਾਲੁ ॥੩੯॥

ehu nidosaa(n) maareeai ham dosaa(n) daa kiaa haal ||39||

This blameless object is being beaten - imagine what is in store for us sinners! ||39||

ਘੜੀਏ ਘੜੀਏ ਮਾਰੀਐ ਪਹਰੀ ਲਹੈ ਸਜਾਇ ॥

ghaReee ghaReee maareeai paharee lahai sajaai ||

Each and every hour, it is beaten; it is punished every day.

ਸੋ ਹੇੜਾ ਘੜੀਆਲ ਜਿਉ ਡੁਖੀ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਇ ॥੪੦॥

so heRaa ghaReeaal jiu dukhee rain vihaai ||40||

This beautiful body is like the gong; it passes the night in pain. ||40||