Ang 1250
ਅੰਤਿ ਹੋਵੈ ਵੈਰ ਵਿਰੋਧੁ ਕੋ ਸਕੈ ਨ ਛਡਾਇਆ ॥
a(n)t hovai vair virodh ko sakai na chhadaaiaa ||
In the end, hatred and conflict well up, and no one can save him.
ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਧ੍ਰਿਗੁ ਮੋਹੁ ਜਿਤੁ ਲਗਿ ਦੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥੩੨॥
naanak vin naavai dhrig mohu jit lag dukh paaiaa ||32||
O Nanak, without the Name, those loving attachments are cursed; engrossed in them, he suffers in pain. ||32||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mah 3 ||
Salok, Third Mehl:
ਗੁਰਮੁਖਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਨਾਮੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਖਾਧੈ ਸਭ ਭੁਖ ਜਾਇ ॥
guramukh a(n)mrit naam hai jit khaadhai sabh bhukh jaai ||
The Guru's Word is the Ambrosial Nectar of the Naam. Eating it, all hunger departs.
ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਮੂਲਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥
trisanaa mool na hovaee naam vasai man aai ||
There is no thirst or desire at all, when the Naam comes to dwell in the mind.
ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਜਿ ਹੋਰੁ ਖਾਣਾ ਤਿਤੁ ਰੋਗੁ ਲਗੈ ਤਨਿ ਧਾਇ ॥
bin naavai j hor khaanaa tit rog lagai tan dhaai ||
Eating anything other than the Name, disease runs to afflict the body.
ਨਾਨਕ ਰਸ ਕਸ ਸਬਦੁ ਸਲਾਹਣਾ ਆਪੇ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥੧॥
naanak ras kas sabad salaahanaa aape lae milaai ||1||
O Nanak, whoever takes the Praise of the Shabad as his spices and flavors - the Lord unites him in His Union. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mah 3 ||
Third Mehl:
ਜੀਆ ਅੰਦਰਿ ਜੀਉ ਸਬਦੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਸਹ ਮੇਲਾਵਾ ਹੋਇ ॥
jeeaa a(n)dar jeeu sabad hai jit sah melaavaa hoi ||
The life within all living beings is the Word of the Shabad. Through it, we meet our Husband Lord.
ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਜਗਿ ਆਨੑੇਰੁ ਹੈ ਸਬਦੇ ਪਰਗਟੁ ਹੋਇ ॥
bin sabadai jag aanher hai sabade paragat hoi ||
Without the Shabad, the world is in darkness. Through the Shabad, it is enlightened.
ਪੰਡਿਤ ਮੋਨੀ ਪੜਿ ਪੜਿ ਥਕੇ ਭੇਖ ਥਕੇ ਤਨੁ ਧੋਇ ॥
pa(n)dit monee paR paR thake bhekh thake tan dhoi ||
The Pandits, the religious scholars, and the silent sages read and write until they are weary. The religious fanatics are tired of washing their bodies.
ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਦੁਖੀਏ ਚਲੇ ਰੋਇ ॥
bin sabadai kinai na paaio dukheee chale roi ||
Without the Shabad, no one attains the Lord; the miserable depart weeping and wailing.
ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਪਾਈਐ ਕਰਮਿ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੨॥
naanak nadaree paaeeai karam paraapat hoi ||2||
O Nanak, by His Glance of Grace, the Merciful Lord is attained. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਇਸਤ੍ਰੀ ਪੁਰਖੈ ਅਤਿ ਨੇਹੁ ਬਹਿ ਮੰਦੁ ਪਕਾਇਆ ॥
isatree purakhai at nehu bahi ma(n)d pakaaiaa ||
The husband and wife are very much in love; sitting together, they make evil plans.
ਦਿਸਦਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਚਲਸੀ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭ ਭਾਇਆ ॥
disadaa sabh kichh chalasee mere prabh bhaaiaa ||
All that is seen shall pass away. This is the Will of my God.
ਕਿਉ ਰਹੀਐ ਥਿਰੁ ਜਗਿ ਕੋ ਕਢਹੁ ਉਪਾਇਆ ॥
kiu raheeai thir jag ko kadhahu upaaiaa ||
How can anyone remain in this world forever? Some may try to devise a plan.
ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਚਾਕਰੀ ਥਿਰੁ ਕੰਧੁ ਸਬਾਇਆ ॥
gur poore kee chaakaree thir ka(n)dh sabaaiaa ||
Working for the Perfect Guru, the wall becomes permanent and stable.
ਨਾਨਕ ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਇਅਨੁ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇਆ ॥੩੩॥
naanak bakhas milaaian har naam samaaiaa ||33||
O Nanak, the Lord forgives them, and merges them into Himself; they are absorbed in the Lord's Name. ||33||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mah 3 ||
Salok, Third Mehl:
ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਵਿਸਾਰਿਆ ਗੁਰ ਕਾ ਭਉ ਹੇਤੁ ਅਪਾਰੁ ॥
maaiaa mohi visaariaa gur kaa bhau het apaar ||
Attached to Maya, the mortal forgets the Fear of God and Guru, and love for the Infinite Lord.
ਲੋਭਿ ਲਹਰਿ ਸੁਧਿ ਮਤਿ ਗਈ ਸਚਿ ਨ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥
lobh lahar sudh mat gaee sach na lagai piaar ||
The waves of greed take away his wisdom and understanding, and he does not embrace love for the True Lord.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਿਨਾ ਸਬਦੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਦਰਗਹ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥
guramukh jinaa sabad man vasai daragah mokh duaar ||
The Word of the Shabad abides in the mind of the Gurmukhs, who find the Gate of Salvation.
ਨਾਨਕ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਲਏ ਆਪੇ ਬਖਸਣਹਾਰੁ ॥੧॥
naanak aape mel lae aape bakhasanahaar ||1||
O Nanak, the Lord Himself forgives them, and unites them in Union with Himself. ||1||
ਮਃ ੪ ॥
mah 4 ||
Fourth Mehl:
ਨਾਨਕ ਜਿਸੁ ਬਿਨੁ ਘੜੀ ਨ ਜੀਵਣਾ ਵਿਸਰੇ ਸਰੈ ਨ ਬਿੰਦ ॥
naanak jis bin ghaRee na jeevanaa visare sarai na bi(n)d ||
O Nanak, without Him, we could not live for a moment. Forgetting Him, we could not succeed for an instant.
ਤਿਸੁ ਸਿਉ ਕਿਉ ਮਨ ਰੂਸੀਐ ਜਿਸਹਿ ਹਮਾਰੀ ਚਿੰਦ ॥੨॥
tis siu kiu man rooseeai jisahi hamaaree chi(n)d ||2||
O mortal, how can you be angry with the One who cares for you? ||2||
ਮਃ ੪ ॥
mah 4 ||
Fourth Mehl:
ਸਾਵਣੁ ਆਇਆ ਝਿਮਝਿਮਾ ਹਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ॥
saavan aaiaa jhimajhimaa har guramukh naam dhiaai ||
The rainy season of Saawan has come. The Gurmukh meditates on the Lord's Name.
ਦੁਖ ਭੁਖ ਕਾੜਾ ਸਭੁ ਚੁਕਾਇਸੀ ਮੀਹੁ ਵੁਠਾ ਛਹਬਰ ਲਾਇ ॥
dukh bhukh kaaRaa sabh chukaaisee meehu vuthaa chhahabar laai ||
All pain, hunger and misfortune end, when the rain falls in torrents.
ਸਭ ਧਰਤਿ ਭਈ ਹਰੀਆਵਲੀ ਅੰਨੁ ਜੰਮਿਆ ਬੋਹਲ ਲਾਇ ॥
sabh dharat bhaee hareeaavalee a(n)n ja(n)miaa bohal laai ||
The entire earth is rejuvenated, and the grain grows in abundance.
ਹਰਿ ਅਚਿੰਤੁ ਬੁਲਾਵੈ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਿ ਹਰਿ ਆਪੇ ਪਾਵੈ ਥਾਇ ॥
har achi(n)t bulaavai kripaa kar har aape paavai thaai ||
The Carefree Lord, by His Grace, summons that mortal whom the Lord Himself approves.
ਹਰਿ ਤਿਸਹਿ ਧਿਆਵਹੁ ਸੰਤ ਜਨਹੁ ਜੁ ਅੰਤੇ ਲਏ ਛਡਾਇ ॥
har tisahi dhiaavahu sa(n)t janahu j a(n)te lae chhadaai ||
So meditate on the Lord, O Saints; He shall save you in the end.
ਹਰਿ ਕੀਰਤਿ ਭਗਤਿ ਅਨੰਦੁ ਹੈ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥
har keerat bhagat ana(n)d hai sadaa sukh vasai man aai ||
The Kirtan of the Lord's Praises and devotion to Him is bliss; peace shall come to dwell in the mind.
ਜਿਨੑਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਅਰਾਧਿਆ ਤਿਨਾ ਦੁਖ ਭੁਖ ਲਹਿ ਜਾਇ ॥
jinhaa guramukh naam araadhiaa tinaa dukh bhukh lahi jaai ||
Those Gurmukhs who worship the Naam, the Name of the Lord - their pain and hunger departs.
ਜਨ ਨਾਨਕੁ ਤ੍ਰਿਪਤੈ ਗਾਇ ਗੁਣ ਹਰਿ ਦਰਸਨੁ ਦੇਹੁ ਸੁਭਾਇ ॥੩॥
jan naanak tripatai gaai gun har darasan dehu subhaai ||3||
Servant Nanak is satisfied, singing the Glorious Praises of the Lord. Please embellish him with the Blessed Vision of Your Darshan. ||3||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਦਾਤਿ ਨਿਤ ਦੇਵੈ ਚੜੈ ਸਵਾਈਆ ॥
gur poore kee daat nit devai chaRai savaaeeaa ||
The Perfect Guru bestows His gifts, which increase day by day.
ਤੁਸਿ ਦੇਵੈ ਆਪਿ ਦਇਆਲੁ ਨ ਛਪੈ ਛਪਾਈਆ ॥
tus devai aap daiaal na chhapai chhapaaeeaa ||
The Merciful Lord Himself bestows them; they cannot be concealed by concealment.
ਹਿਰਦੈ ਕਵਲੁ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ਉਨਮਨਿ ਲਿਵ ਲਾਈਆ ॥
hiradai kaval pragaas unaman liv laaeeaa ||
The heart-lotus blossoms forth, and the mortal is lovingly absorbed in the state of supreme bliss.
ਜੇ ਕੋ ਕਰੇ ਉਸ ਦੀ ਰੀਸ ਸਿਰਿ ਛਾਈ ਪਾਈਆ ॥
je ko kare us dee rees sir chhaaee paaeeaa ||
If anyone tries to challenge him, the Lord throws dust on his head.
ਨਾਨਕ ਅਪੜਿ ਕੋਇ ਨ ਸਕਈ ਪੂਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਵਡਿਆਈਆ ॥੩੪॥
naanak apaR koi na sakaee poore satigur kee vadiaaeeaa ||34||
O Nanak, no one can equal the glory of the Perfect True Guru. ||34||