Ang 1092
ਬਿਨੁ ਕਰਮਾ ਕਿਛੂ ਨ ਪਾਈਐ ਜੇ ਬਹੁਤੁ ਲੋਚਾਹੀ ॥
bin karamaa kichhoo na paaeeai je bahut lochaahee ||
Without good karma, he does not obtain anything, no matter how much he may wish for it.
ਆਵੈ ਜਾਇ ਜੰਮੈ ਮਰੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਛੁਟਾਹੀ ॥
aavai jaai ja(n)mai marai gur sabad chhutaahee ||
Coming and going in reincarnation, and birth and death are ended, through the Word of the Guru's Shabad.
ਆਪਿ ਕਰੈ ਕਿਸੁ ਆਖੀਐ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨਾਹੀ ॥੧੬॥
aap karai kis aakheeai doojaa ko naahee ||16||
He Himself acts, so unto whom should we complain? There is no other at all. ||16||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mah 3 ||
Salok, Third Mehl:
ਇਸੁ ਜਗ ਮਹਿ ਸੰਤੀ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਆਇ ॥
is jag mahi sa(n)tee dhan khatiaa jinaa satigur miliaa prabh aai ||
In this world, the Saints earn the wealth; they come to meet God through the True Guru.
ਸਤਿਗੁਰਿ ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਇਸੁ ਧਨ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਕਹੀ ਨ ਜਾਇ ॥
satigur sach driRaaiaa is dhan kee keemat kahee na jaai ||
The True Guru implants the Truth within; the value of this wealth cannot be described.
ਇਤੁ ਧਨਿ ਪਾਇਐ ਭੁਖ ਲਥੀ ਸੁਖੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥
it dhan paaiai bhukh lathee sukh vasiaa man aai ||
Obtaining this wealth, hunger is relieved, and peace comes to dwell in the mind.
ਜਿੰਨੑਾ ਕਉ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਤਿਨੀ ਪਾਇਆ ਆਇ ॥
ji(n)nhaa kau dhur likhiaa tinee paaiaa aai ||
Only those who have such pre-ordained destiny, come to receive this.
ਮਨਮੁਖੁ ਜਗਤੁ ਨਿਰਧਨੁ ਹੈ ਮਾਇਆ ਨੋ ਬਿਲਲਾਇ ॥
manamukh jagat niradhan hai maaiaa no bilalaai ||
The world of the self-willed manmukh is poor, crying out for Maya.
ਅਨਦਿਨੁ ਫਿਰਦਾ ਸਦਾ ਰਹੈ ਭੁਖ ਨ ਕਦੇ ਜਾਇ ॥
anadin phiradaa sadaa rahai bhukh na kade jaai ||
Night and day, it wanders continually, and its hunger is never relieved.
ਸਾਂਤਿ ਨ ਕਦੇ ਆਵਈ ਨਹ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥
saa(n)t na kade aavaee nah sukh vasai man aai ||
It never finds calm tranquility, and peace never comes to dwell in its mind.
ਸਦਾ ਚਿੰਤ ਚਿਤਵਦਾ ਰਹੈ ਸਹਸਾ ਕਦੇ ਨ ਜਾਇ ॥
sadaa chi(n)t chitavadaa rahai sahasaa kade na jaai ||
It is always plagued by anxiety, and its cynicism never departs.
ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮਤਿ ਭਵੀ ਸਤਿਗੁਰ ਨੋ ਮਿਲੈ ਤਾ ਸਬਦੁ ਕਮਾਇ ॥
naanak vin satigur mat bhavee satigur no milai taa sabad kamaai ||
O Nanak, without the True Guru, the intellect is perverted; if one meets the True Guru, then one practices the Word of the Shabad.
ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖ ਮਹਿ ਰਹੈ ਸਚੇ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥
sadaa sadaa sukh mahi rahai sache maahi samaai ||1||
Forever and ever, he dwells in peace, and merges in the True Lord. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mah 3 ||
Third Mehl:
ਜਿਨਿ ਉਪਾਈ ਮੇਦਨੀ ਸੋਈ ਸਾਰ ਕਰੇਇ ॥
jin upaaee medanee soee saar karei ||
The One who created the world, takes care of it.
ਏਕੋ ਸਿਮਰਹੁ ਭਾਇਰਹੁ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥
eko simarahu bhaairahu tis bin avar na koi ||
Meditate in remembrance on the One Lord, O Siblings of Destiny; there is none other than Him.
ਖਾਣਾ ਸਬਦੁ ਚੰਗਿਆਈਆ ਜਿਤੁ ਖਾਧੈ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਹੋਇ ॥
khaanaa sabad cha(n)giaaeeaa jit khaadhai sadaa tripat hoi ||
So eat the food of the Shabad and goodness; eating it, you shall remain satisfied forever.
ਪੈਨਣੁ ਸਿਫਤਿ ਸਨਾਇ ਹੈ ਸਦਾ ਸਦਾ ਓਹੁ ਊਜਲਾ ਮੈਲਾ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥
painan siphat sanaai hai sadaa sadaa ohu oojalaa mailaa kade na hoi ||
Dress yourself in the Praise of the Lord. Forever and ever, it is radiant and bright; it is never polluted.
ਸਹਜੇ ਸਚੁ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਥੋੜਾ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥
sahaje sach dhan khatiaa thoRaa kade na hoi ||
I have intuitively earned the true wealth, which never decreases.
ਦੇਹੀ ਨੋ ਸਬਦੁ ਸੀਗਾਰੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥
dehee no sabad seegaar hai jit sadaa sadaa sukh hoi ||
The body is adorned with the Shabad, and is at peace forever and ever.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਝੀਐ ਜਿਸ ਨੋ ਆਪਿ ਵਿਖਾਲੇ ਸੋਇ ॥੨॥
naanak guramukh bujheeai jis no aap vikhaale soi ||2||
O Nanak, the Gurmukh realizes the Lord, who reveals Himself. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਅੰਤਰਿ ਜਪੁ ਤਪੁ ਸੰਜਮੋ ਗੁਰਸਬਦੀ ਜਾਪੈ ॥
a(n)tar jap tap sa(n)jamo gurasabadee jaapai ||
Deep within the self are meditation and austere self-discipline, when one realizes the Word of the Guru's Shabad.
ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਹਉਮੈ ਅਗਿਆਨੁ ਗਵਾਪੈ ॥
har har naam dhiaaeeai haumai agiaan gavaapai ||
Meditating on the Name of the Lord, Har, Har, egotism and ignorance are eliminated.
ਅੰਦਰੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤਿ ਭਰਪੂਰੁ ਹੈ ਚਾਖਿਆ ਸਾਦੁ ਜਾਪੈ ॥
a(n)dar a(n)mrit bharapoor hai chaakhiaa saad jaapai ||
One's inner being is overflowing with Ambrosial Nectar; tasting it, the flavor is known.
ਜਿਨ ਚਾਖਿਆ ਸੇ ਨਿਰਭਉ ਭਏ ਸੇ ਹਰਿ ਰਸਿ ਧ੍ਰਾਪੈ ॥
jin chaakhiaa se nirabhau bhae se har ras dhraapai ||
Those who taste it become fearless; they are satisfied with the sublime essence of the Lord.
ਹਰਿ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ਪੀਆਇਆ ਫਿਰਿ ਕਾਲੁ ਨ ਵਿਆਪੈ ॥੧੭॥
har kirapaa dhaar peeaaiaa phir kaal na viaapai ||17||
Those who drink it in, by the Grace of the Lord, are never again afflicted by death. ||17||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mah 3 ||
Salok, Third Mehl:
ਲੋਕੁ ਅਵਗਣਾ ਕੀ ਬੰਨੑੈ ਗੰਠੜੀ ਗੁਣ ਨ ਵਿਹਾਝੈ ਕੋਇ ॥
lok avaganaa kee ba(n)nhai ga(n)thaRee gun na vihaajhai koi ||
People tie up bundles of demerits; no one deals in virtue.
ਗੁਣ ਕਾ ਗਾਹਕੁ ਨਾਨਕਾ ਵਿਰਲਾ ਕੋਈ ਹੋਇ ॥
gun kaa gaahak naanakaa viralaa koee hoi ||
Rare is that person, O Nanak, who purchases virtue.
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਗੁਣ ਪਾਈਅਨੑਿ ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥੧॥
gur parasaadee gun paaeeanhi jis no nadar karei ||1||
By Guru's Grace, one is blessed with virtue, when the Lord bestows His Glance of Grace. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mah 3 ||
Third Mehl:
ਗੁਣ ਅਵਗੁਣ ਸਮਾਨਿ ਹਹਿ ਜਿ ਆਪਿ ਕੀਤੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥
gun avagun samaan hahi j aap keete karataar ||
Merits and demerits are the same; they are both created by the Creator.
ਨਾਨਕ ਹੁਕਮਿ ਮੰਨਿਐ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਗੁਰਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰਿ ॥੨॥
naanak hukam ma(n)niai sukh paaeeai gurasabadee veechaar ||2||
O Nanak, one who obeys the Hukam of the Lord's Command, finds peace, contemplating the Word of the Guru's Shabad. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
Pauree:
ਅੰਦਰਿ ਰਾਜਾ ਤਖਤੁ ਹੈ ਆਪੇ ਕਰੇ ਨਿਆਉ ॥
a(n)dar raajaa takhat hai aape kare niaau ||
The King sits on the throne within the self; He Himself administers justice.
ਗੁਰਸਬਦੀ ਦਰੁ ਜਾਣੀਐ ਅੰਦਰਿ ਮਹਲੁ ਅਸਰਾਉ ॥
gurasabadee dar jaaneeai a(n)dar mahal asaraau ||
Through the Word of the Guru's Shabad, the Lord's Court is known; within the self is the Sanctuary, the Mansion of the Lord's Presence.
ਖਰੇ ਪਰਖਿ ਖਜਾਨੈ ਪਾਈਅਨਿ ਖੋਟਿਆ ਨਾਹੀ ਥਾਉ ॥
khare parakh khajaanai paaeean khotiaa naahee thaau ||
The coins are assayed, and the genuine coins are placed in His treasury, while the counterfeit ones find no place.
ਸਭੁ ਸਚੋ ਸਚੁ ਵਰਤਦਾ ਸਦਾ ਸਚੁ ਨਿਆਉ ॥
sabh sacho sach varatadaa sadaa sach niaau ||
The Truest of the True is all-pervading; His justice is forever True.
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਾ ਰਸੁ ਆਇਆ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਨਾਉ ॥੧੮॥
a(n)mrit kaa ras aaiaa man vasiaa naau ||18||
One comes to enjoy the Ambrosial essence, when the Name is enshrined in the mind. ||18||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥
salok mah 1 ||
Salok, First Mehl:
ਹਉ ਮੈ ਕਰੀ ਤਾਂ ਤੂ ਨਾਹੀ ਤੂ ਹੋਵਹਿ ਹਉ ਨਾਹਿ ॥
hau mai karee taa(n) too naahee too hovahi hau naahi ||
When one acts in egotism, then You are not there, Lord. Wherever You are, there is no ego.